کافه ژورنال

راه آه اصفهان شیراز تا اواسط خرداد افتتاح می شود. این خبری است که بسیاری از جمله مردم شیراز که سالهاست در انتظار اتصال به شبکه ریلی هستند می شود. و البته نگرانی آنها که اصل ماجرا را می دانند. دولت در حال به انجام رساندن این پروژه به هر قیمتی است و این هر قیمتی یعنی ریل گذاری بدون زیر سازی مناسب. جالب تر اینکه این پروژه در سال 83 شروع شده و قرار بوده با صرف 500 میلیون دلار و تا سال 87 ساخته شود. ولی دولت نهم با فسخ قرارداد قبلی و صرف 800 میلیون دلار در حال سمبل کردن کار است. و فاجعه بار تر اینکه اگر در آینده قرار باشد این راه آهن واقعا مورد استفاده قرار بگیرد باید چند صد میلیون دیگر هم صرف جبران ندانم کاری های دولت شود.

از این دست موارد در دولت نهم کم دیده نشده است. دولت پس از افتتاح طرح های شروع شده در دولت های قبلی رو به افتتاح پروژه های سر هم بندی شده و حتی موهومی آورده است. نمونه اش هم افتتاح تونلی با نام تونل البرز به عنوان بزرگترین تونل خاورمیانه بود که اساسا این تونل هنوز ساخته نشده و تنها یک تونل به عنوان سرویس رسانی به عملیات حفاری حفر شده است. مجلس هم که تفنگش خراب است و فشنگ هم ندارد.

میر حسین موسوی در یکی از صحبت هایش ( البته در یک دیدار خصوصی) دولت احمدی نژاد را بازگشت به عهد قجر دانسته بود. این جمله بیشتر از اینکه متلک و تحقیری را در خود داشته باشد یک واقعیت است. دولت احمدی نژاد یک بازگشت واقعی به شیوه کشورداری قجری بعد از چند دهه افت و خیز دولت مدرن در ایران است. مهمترین نشانه اش هم تن ندادن به الزامات یک حکومت مدرن است. تمرکز تصمیم گیری ها در شخص با انحلال سازمان ها و شوراهای تصمیم ساز و برنامه ریز و تبدیل لایحه بودجه به کاغذ باطله مهم ترین وجه این نوع حکومت کردن است. شباهت سفرهای بی حاصل و گاه زیان بار رئیس جمهور به اقصای عالم با سفرهای اروپایی شاهان قاجار را هم خودتان بسنجید. و زیانبارترین وجه این شباهت نگاه دولت به خزانه کشور به عنوان پول بادآورده ای که باید توزیع شود و حالش برده شود است. در این میان حال اصلی را هم قطعا مقربین می برند. پول های هنگفتی در قالب قرارداد های دولتی و با اسناد معتبر به عده ای می رسد و چون قافیه تنگ آید ناگهان چند میلیارد هم غیب می شود که کسی ناراحت نشود. سهم مردم هم از این توزیع بی حساب چند سطل زباله انباشته از پوست میوه است. رئیس مملکت سوار بر اریکه اش به اقصای مملکت محروسه سر می زند و صله می دهد. تا وقت دارد از جنس وعده. "یک حمام زنانه برای زنان وراج این شهر و یک مردانه هم برای مردان بیکار." و چون قافیه تنگ آید و وعده ها بی ثمر بماند یک روز سیب زمینی توزیع می کنند که این را از کشاورز خریده ایم و اگر نمی خریدیم بیچاره می شد و عده ای از چند میلیارد دلالی محروم اگر به رایگان توزیع نمی کردیم. یک روز هم پرتقال وارداتی توزیع می کنند به تبرک حضور پر برکت رئیس جمهور در میان پابرهنگان که این را هم لابد از کشاورزی خریده اند منتها در آنسوی مرز. و چه کنیم که پیام ما جهانی است و خیرمان باید به همگان برسد. گیرم که یکی بیاید و بگوید این پرتقال هایتان صادره از یک مملکت اسمش را نبری است که فعلا از زمین و آسمان داریم بهش حال می دهیم و رئیس جمهورمان با یک نطق آتشین آنها را از خطر یک بیانیه ضد نژادپرستی رهانیده است .

یکی از جالب ترین خبر های غیر سیاسی در فضای انتخاباتی شده ی اخبار بیانیه مایلی کهن خطاب به قلعه نویی بود. مایلی کهن که از حرف های قلعه نویی حسابی برآشفته است در بیانیه ای رسمی هر چه از دهنش درآمده نثار مربی استقلال و نوچه هایش کرده. نگاهی به ادبیات به کار رفته در این بیانیه بسیار جالب است. از یک سو حاجی مایلی با ادبیاتی چاله میدانی از الفاظی چون گنده باقالی برای خطاب کردن طرفش استفاده می کند و برای اینکه بگوید قلعه نویی لایق لقب ژنرال نیست (انگار واقعا طرف ژنرال است) او را گروهبان قندلی می نامد و به کرات از لفظ کوتوله استفاده میکند و از سوی دیگر گل دقیقه 90 سایپا را پیامی به پهنای ایران اسلامی می داند. اصلا اصل موضوع را هم که فراموش کنیم لحن بیانیه خودش موضوعی است که به تنهایی قابل بحث است. ادبیاتی که نزد عده ای که اتفاقا خود را ارزشی می دانند و هر لیوان آبی را که می خورند به آحاد ملت غیور و سرتاسر کشور اسلامی ربط می دهند بسیار رواج دارد.

پ.ن: برنامه امشب نود را از دست ندهید!

میرحسین موسوی دیروز در دیدار با تولیدگران اقتصادی گزاره های اقتصاد مورد نظرش را بیان کرد. این گزاره ها برخلاف انتظار نه تنها مبتنی بر سوسیال دموکراسی نبود بلکه به شدت برگرفته از اقتصاد لیبرالیستی بود. بخش عمده این گزاره ها حول افزایش نقش بخش خصوصی و کاهش نقش دولت چرخ می زند. در این نگاه دولت تنها بستر ساز فعالیت بخش خصوصی است. بانک ها و بیمه ها از رقابت با بخش خصوصی منع شده اند. حتی سرمایه گذاری های خارجی هم از طریق بخش خصوصی امکان پذیر است. اتفاقی که در دولت گذشته در قالب دادن وام از صندوق ذخیره ارزی به بخش خصوصی در ازای جذب سرمایه گذار خارجی قرار بود انجام بشود. در این میان شعار های مبتنی بر عدالت اجتماعی نقش کمرنگی دارند و  تامین اجتماعی برای اقشار مختلف، کاهش فاصله طبقاتی به منظور رشد متوازن، و عدالت منطقه محور بر اساس طرح آمایش سرزمین را شامل می شود. در واقع مهندس گزاره های عدالت محور را نه بر اساس دیدی سوسیالیستی بلکه به عنوان تضمینی برای توسعه مطرح می کند.

البته نکته ای که باید در جهت گیری صحبت های کاندیداهای اصلاح طلب به آن توجه کرد زمان بندی هوشمندانه در ارائه برنامه هاست. آنها در مرحله قبل از ثبت نام توجه خود را معطوف به کسانی کرده اند که در این زمان می توانند مخاطبشان باشند. طبقات متوسط به بالا و افراد با تحصیلات بالاتر که می توانند از طریق اینترنت و روزنامه ها با دیدگاه های کاندیداها آشنا شوند. مرحله بعد مربوط به زمانی است که فرصت استفاده از رسانه های فراگیرتر فراهم می شود. آن وقت است که کاندیداها به سراغ شعارهای عامه پسندتری خواهند رفت. موسوی وجهه سوسیال خود را رو خواهد کرد (البته با حفظ رویکرد فعلی) و کروبی شعارهایی از جنس پنجاه هزار تومان را رو خواهد کرد.

موسوی ک کروبی دانشگاه به دانشگاه به دنبال جمع کردن رای هستند. کروبی به قزوین رفته است و موسوی به ایلام. سرمایه گذاری هر دو کاندیدای اصلاح طلب بر روی دانشجویان آن هم در ابتدای کار بسیار هوشمندانه و قابل تقدیر است. تا اینجای کار که نتیجه خوب بوده است. یعنی مثل چهار سال قبل معین نیست که واکنش دانشگاه سرد و متمایل به تحریم باشد. امسال راهبرد تحریم تقریبا منتفی و تنها به صورت فردی از سوی بعضی دنبال می شود.

کروبی هم همچنان سعی می کند از قافله اظهار نظر های داغ عقب نماند. بعد از مساله گشت های ارشاد، در قزوین به مساله دانشجویان ستاره دار اشاره کرد و گفت در دولت من هیچ دانشجویی ستاره دار نمی شود. سخنرانی موسوی در ایلام هم ضمن صحبت از اعتماد به جوانان به دو نکته مهم اشاره کرد. در مورد حادثه 18 تیر موضع قاطع گرفت و گفت در مقابل چنین حوادثی باید با ابزار قانون مقابله کنیم. در مورد نظارت استصوابی هم با رد این نوع نظارت مقابله با آن را مستلزم عزم همه از جمله مجلس دانست. واقعا یکی از ویژگی های مثبت موسوی عملگرایی اوست یعنی هر حرفی که می زند به فکر اجرایی کردنش هم هست گویا.

یکی از ویژگی هایی که موسوی را از دیگر کاندیداها متمایز می کند صراحت لهجه اوست. موسوی مانند دیگران به زیرکی از زیر اظهار موضع فرار نمی کند. با اما و اگر راه فرار را برای خودش باز نمی کند. و این مزیتی است برای یک رئیس جمهور که به قاطعیت در اجرای تصمیماتش شهره بوده است. مثال بارزش هم همین ماجرای گشت های ارشاد. وقتی از موسوی می پرسند در باره گشت های ارشاد چه می کنی خیلی واضح می گوید "من این گشت های ارشاد را جمع می کنم." یعنی یک گزاره کاملا واضح را بیان می کند. کاری که باید انجام بدهد را می گوید. فاعل ماجرا هم معلوم است. رئیس جمهور است.هیچ ابهام و دوپهلویی هم درش نیست. بعدا خیلی راحت می شود از او پرسید چرا نکردی. همین را مقایسه کنید با سخنرانی کروبی در دانشگاه زنجان که در پاسخ سوالی مشابه می گوید "اگر من بیایم گشت های ارشاد خودشان کارشان را متوقف می کنند." شاید به نظر جسورانه بیاید. ولی رندانه هم هست. یعنی که چه کسی قرار است این کار را بکند؟ و اگر نشد آنوقت چه؟ می گوید خوب نکردند دیگر؟ در حوزه اختیارات ما نیست؟ همان رندی که احمدی نژاد کرد؟ گفت که مساله ما پوشش جوانان نیست و بعد با رندی توپ را انداخت به زمین نیروی انتظامی تا صدای نیروی انتظامی هم در بیاید که آقا خودت پای طرح را امضا کردی.

موسوی هر روز دارد بهتر از دیروز ظاهر می شود. اوضاع هم هر روز بیشتر به نفع رای اوردش می شود. حمایت موج سوم و گروه 88 هم آخرین نمونه هایش. فعلا برای موسوی مهمترین کار جمع کردن رای ریخته شده بعد از انصراف خاتمی است. خبر جالب دیگر بحث بر سر کابینه موسوی است . فعلا از مسجد جامعی به عنوان وزیر ارشاد نام برده شده است. جهانگیری، زنگنه و صفدر حسینی از دیگر افرادی هستند که به احتمال قوی در کابینه موسوی خواهند بود

--------------------------------

پ.ن: گویا قرار است سید علیرضا بهشتی وزیر ارشاد بشود. در تصحیح خبر بالا. ولی مسجد جامعی هم در کابینه خواهد بود.

در سخنرانی امروز رئیس جمهور حرف تازه ای نبود. همان حرف ها و وعده های همیشگی و همه جا. و همان جمعیت استقبال کننده اجاره ای که نمی دانند باید تکبیر بگویند یا جیغ بکشند و سوت بزنند. تنها نکته جالب این بود که حس کردم احمدی نژاد رفتنی است. گذشته از اشاره اش به مدت کوتاه ریاست جمهوری رجایی و مهم بودن میزان خدمت نه مدتش رفتن را در صدایش شنیدم. صدای مردی که با تمام وجود می خواهد رئیس جمهور بماند اما خودش هم می داند که ناممکن است.

در مورد نتایج سفر قبلی احمدی نژاد به اصفهان هم این مصاحبه خواندنی است.

نتایج آخرین نظرسنجی ها بعد از انصراف خاتمی دو نکته را نشان می دهد: اول اینکه انتخابات دو مرحله خواهد بود و دوم اینکه ستادهای موسوی کار سختی در پیش دارند.

بر اساس یک نظرسنجی جدید احمدی نژاد با 32 درصد در صدر و موسوی با 21 درصد دوم است. کروبی هم 8 درصد رای دارد. کل مشارکت کنندگان هم 45 درصد است که نسبت به قبل از انصراف خاتمی 15 درصد افت دارد. 15 درصدی که بخشی از آن را حامیان خاتمی مانند سازمان مجاهدین و مشارکت می توانند برگردانند. به هر حال بعید است موسوی بتواند به 50 درصد آرا برسد ولی بالاتر رفتن از احمدی نژاد دور از دسترس نیست.

این چند وقت گذشته خبرهایی به گوش می رسید که کرباسچی و قوچانی سعی دارند کروبی را منصرف کنند. کرباسچی را نمی دانم ولی در مورد قوچانی گویا صحت دارد و قوچانی مدتی با این تحلیل که ماندن به نفع شما نیست سعی در منصرف کردن شیخ دارد. مساله جالب تر در این زمینه تغییر روش روزنامه اعتماد ملی است که به سمت موسوی تمایل پیدا کرده به طوری که در داخل حزب اعتماد ملی بسیاری معترض شده اند که روزنامه ما تریبون موسوی شده است. این مساله وقتی جالب می شود که بدانید کروبی قبلا بر روی روزنامه اش خیلی حساس بود و با کوچکترین خبری که به نفع خاتمی بود برخورد می کرد و حتی خبرهایی را قبل از چاپ از روزنامه خارج می کرد. این بی تفاوتی کروبی نسبت به مشی جدید روزنامه اعتماد ملی باعث شده عده ای در داخل حزب اعتماد ملی به این نتیجه برسند که شیخ قصد انصراف به نفع موسوی را دارد.

تنها چند روز پس از آنکه قالیباف اعلام کرد فعلا کاندیدا نیست و بسیاری از سایت ها انصراف او یا حتی انصراف او به نفع موسوی را تیتر کردند خبرهای جالبی از ستادهایش به گوش می رسد. مسلما بهترین نشانه برای انصراف یک کاندیدا تعطیلی و عدم فعالیت ستادهایش است و همه منتظر بودند تا واکنش ستادهای قالیباف پس از آن مصاحبه را ببینند. و حالا گویا این ستادها قصد بیکار ماندن ندارند. چنانچه پایگاه خبری یاران باران گزارش داده است از ستادهای قالیباف یک ماه کار تبلیغاتی پر حجم و به خصوص مصاحبه با شخصیت های مختلف در جهت ابراز تاسف از انصراف قالیباف خواسته شده است. یک ماه دیگر هم زمان ثبت نام است. موقعی که سردار تصمیم نهایی را خواهد گرفت و اگر قصد آمدن کند می تواند آمدنش را احساس وظیفه و پاسخ به درخواست های مختلف بداند.

دیروز سایت سلام در خبری از تلاش کرباسچی برای انصراف کروبی نوشته بود که در نوع خود جالب است. اگر چه در حال حاضر حزب کارگزاران هنوز موضع رسمی خود را اعلام نکرده و کرباسچی قول دو هفته بعد را داده اما اعضای شرای مرکزی حزب حمایت از موسوی را در دستور کار دارند و حتی با اعضایی که موضعی علیه موسوی اتخاذ کنند برخورد می کنند. در مورد کرباسچی هم همچنان اختلاف میان او و جزب بر سر کروبی ادامه دارد و به نظر می رسد ادامه روند فعلی منجر به کنار رفتن کرباسچی از دبیر کلی حزب شود. جالب اینکه چند ماه پیش هم که کرباسچی تازه به ستاد کروبی رفته بود به مرعشی گفته بود که هدفش از این کار منصرف کردن کروبی به نفع خاتمی است!

کنگره های استانی ستاد 88 برای اتخاذ تصمیم برای آینده این ستاد در این هفته برگزار می شود. این کنگره ها بایداز میان گزینه های موسوی، کروبی، فرد دیگر و انحلال ستاد یکی را انتخاب کنند. با این حال به نظر می رسد این ستاد قصد ماندن در صحنه و حمایت از میرحسین را دارد و سعی خواهد شد تا این نظر هم در کنگره های استانی حاصل شود.

میدان اصلی رقابت میان احمدی نژاد و موسوی کجاست؟ مناطق شهری یا روستاها؟

گرچه موسوی هنوز نتوانسته گفتمان مناسب طبقه متوسط را به جامعه ارائه کند اما وضع احمدی نژاد در این بخش از این هم بدتر است. با این حال در حالی که به نظر می رسید قالیباف با استفاده از این خلا رای طبقه متوسط را درو خواهد کرد اما انصراف احتمالی قالیباف ( هنوز احتمال نامزدی قالیباف هست) و حمایت احزاب حامی خاتمی که توان تاثیر گذاری در این بخش را دارند کفه ترازو را به سود موسوی سنگین کرده است.

میدان اصلی رقابت میان موسوی و احمدی نژاد به نظر می رسد شهر های کوچک، روستاها و مناطق محروم مرکز کشور باشد( در مناطق مرزی اولویت های قومی ارحجیت دارند). جایی که موسوی باید یک تنه و با ارائه گفتمان حمایت از محرومینش به نبرد با پوپولیسم احمدی نژاد برود. در این مناطق بر اساس شنیده ها و نظر سنجی های جسته و گریخته ای که انجام شده هنوز موسوی چندان شناخته شده نیست و احمدی نژاد رای بهتری خواهد داشت. نکته جالب توجه طرح تحول اقتصادی دولت است. با رد این طرح در مجلس به نظر می رسید برگ برنده دولت برای خرید رای درآستانه انتخابات از دستش خارج شده است. اما احمدی نژاد گویا استعداد خوبی در تبدیل تهدید ها به فرصت دارد( مانند مساله کردان و محصولی). چرا که با طرح این مساله که می خواهند جلوی خدمت رسانی احمدی نژاد را بگیرند قصد حضور دارند. حربه آنها دو جمله خیلی ساده است: نگذاشتند کارش را بکند. به احمدی نژاد رای بدهید تا در دوره بعدی طرح تحول اقتصادی را اجرا کند.

یکی از دغدغه های اصلاح طلب ها بعد از انصراف خاتمی، تیم تبلیغاتی موسوی و ستاد انتخاباتی او بوده است. چرا که به اعتقاد بسیاری این تیم کارناآزموده و بی تجربه است و برای رویارویی بزرگی مثل انتخابات ریاست جمهوری احتیاج به تیم قوی تری است. در همین راستا پیشنهاداتی در مورد تغییرات در ستاد انتخابات و تقویت تیم تبلیغاتی به موسوی شده است. از جمله این پیشنهادات نجفقلی حبیبی بود که به موسوی پیشنهاد شده بود به عنوان رئیس ستاد جانشین بهزادیان شود یا به عنوان قائم مقام ستاد مدیریت ستاد را به عهده بگیرد. در همین راستا دیروز حبیبی به عنوان رئیس ستاد انتخابات تهران منصوب شد. هر چند حبیبی نقشی بسیار پررنگ تر از این در ستاد موسوی خواهد داشت. از دیگر گزینه های تغییر و تقویت در ستاد موسوی کمیته تبلیغات و اطلاع رسانی است.