کافه ژورنال

راه آه اصفهان شیراز تا اواسط خرداد افتتاح می شود. این خبری است که بسیاری از جمله مردم شیراز که سالهاست در انتظار اتصال به شبکه ریلی هستند می شود. و البته نگرانی آنها که اصل ماجرا را می دانند. دولت در حال به انجام رساندن این پروژه به هر قیمتی است و این هر قیمتی یعنی ریل گذاری بدون زیر سازی مناسب. جالب تر اینکه این پروژه در سال 83 شروع شده و قرار بوده با صرف 500 میلیون دلار و تا سال 87 ساخته شود. ولی دولت نهم با فسخ قرارداد قبلی و صرف 800 میلیون دلار در حال سمبل کردن کار است. و فاجعه بار تر اینکه اگر در آینده قرار باشد این راه آهن واقعا مورد استفاده قرار بگیرد باید چند صد میلیون دیگر هم صرف جبران ندانم کاری های دولت شود.

از این دست موارد در دولت نهم کم دیده نشده است. دولت پس از افتتاح طرح های شروع شده در دولت های قبلی رو به افتتاح پروژه های سر هم بندی شده و حتی موهومی آورده است. نمونه اش هم افتتاح تونلی با نام تونل البرز به عنوان بزرگترین تونل خاورمیانه بود که اساسا این تونل هنوز ساخته نشده و تنها یک تونل به عنوان سرویس رسانی به عملیات حفاری حفر شده است. مجلس هم که تفنگش خراب است و فشنگ هم ندارد.

میر حسین موسوی در یکی از صحبت هایش ( البته در یک دیدار خصوصی) دولت احمدی نژاد را بازگشت به عهد قجر دانسته بود. این جمله بیشتر از اینکه متلک و تحقیری را در خود داشته باشد یک واقعیت است. دولت احمدی نژاد یک بازگشت واقعی به شیوه کشورداری قجری بعد از چند دهه افت و خیز دولت مدرن در ایران است. مهمترین نشانه اش هم تن ندادن به الزامات یک حکومت مدرن است. تمرکز تصمیم گیری ها در شخص با انحلال سازمان ها و شوراهای تصمیم ساز و برنامه ریز و تبدیل لایحه بودجه به کاغذ باطله مهم ترین وجه این نوع حکومت کردن است. شباهت سفرهای بی حاصل و گاه زیان بار رئیس جمهور به اقصای عالم با سفرهای اروپایی شاهان قاجار را هم خودتان بسنجید. و زیانبارترین وجه این شباهت نگاه دولت به خزانه کشور به عنوان پول بادآورده ای که باید توزیع شود و حالش برده شود است. در این میان حال اصلی را هم قطعا مقربین می برند. پول های هنگفتی در قالب قرارداد های دولتی و با اسناد معتبر به عده ای می رسد و چون قافیه تنگ آید ناگهان چند میلیارد هم غیب می شود که کسی ناراحت نشود. سهم مردم هم از این توزیع بی حساب چند سطل زباله انباشته از پوست میوه است. رئیس مملکت سوار بر اریکه اش به اقصای مملکت محروسه سر می زند و صله می دهد. تا وقت دارد از جنس وعده. "یک حمام زنانه برای زنان وراج این شهر و یک مردانه هم برای مردان بیکار." و چون قافیه تنگ آید و وعده ها بی ثمر بماند یک روز سیب زمینی توزیع می کنند که این را از کشاورز خریده ایم و اگر نمی خریدیم بیچاره می شد و عده ای از چند میلیارد دلالی محروم اگر به رایگان توزیع نمی کردیم. یک روز هم پرتقال وارداتی توزیع می کنند به تبرک حضور پر برکت رئیس جمهور در میان پابرهنگان که این را هم لابد از کشاورزی خریده اند منتها در آنسوی مرز. و چه کنیم که پیام ما جهانی است و خیرمان باید به همگان برسد. گیرم که یکی بیاید و بگوید این پرتقال هایتان صادره از یک مملکت اسمش را نبری است که فعلا از زمین و آسمان داریم بهش حال می دهیم و رئیس جمهورمان با یک نطق آتشین آنها را از خطر یک بیانیه ضد نژادپرستی رهانیده است .