کافه ژورنال

در سخنرانی امروز رئیس جمهور حرف تازه ای نبود. همان حرف ها و وعده های همیشگی و همه جا. و همان جمعیت استقبال کننده اجاره ای که نمی دانند باید تکبیر بگویند یا جیغ بکشند و سوت بزنند. تنها نکته جالب این بود که حس کردم احمدی نژاد رفتنی است. گذشته از اشاره اش به مدت کوتاه ریاست جمهوری رجایی و مهم بودن میزان خدمت نه مدتش رفتن را در صدایش شنیدم. صدای مردی که با تمام وجود می خواهد رئیس جمهور بماند اما خودش هم می داند که ناممکن است.

در مورد نتایج سفر قبلی احمدی نژاد به اصفهان هم این مصاحبه خواندنی است.