کافه ژورنال

میر حسین موسوی در یکی از صحبت هایش ( البته در یک دیدار خصوصی) دولت احمدی نژاد را بازگشت به عهد قجر دانسته بود. این جمله بیشتر از اینکه متلک و تحقیری را در خود داشته باشد یک واقعیت است. دولت احمدی نژاد یک بازگشت واقعی به شیوه کشورداری قجری بعد از چند دهه افت و خیز دولت مدرن در ایران است. مهمترین نشانه اش هم تن ندادن به الزامات یک حکومت مدرن است. تمرکز تصمیم گیری ها در شخص با انحلال سازمان ها و شوراهای تصمیم ساز و برنامه ریز و تبدیل لایحه بودجه به کاغذ باطله مهم ترین وجه این نوع حکومت کردن است. شباهت سفرهای بی حاصل و گاه زیان بار رئیس جمهور به اقصای عالم با سفرهای اروپایی شاهان قاجار را هم خودتان بسنجید. و زیانبارترین وجه این شباهت نگاه دولت به خزانه کشور به عنوان پول بادآورده ای که باید توزیع شود و حالش برده شود است. در این میان حال اصلی را هم قطعا مقربین می برند. پول های هنگفتی در قالب قرارداد های دولتی و با اسناد معتبر به عده ای می رسد و چون قافیه تنگ آید ناگهان چند میلیارد هم غیب می شود که کسی ناراحت نشود. سهم مردم هم از این توزیع بی حساب چند سطل زباله انباشته از پوست میوه است. رئیس مملکت سوار بر اریکه اش به اقصای مملکت محروسه سر می زند و صله می دهد. تا وقت دارد از جنس وعده. "یک حمام زنانه برای زنان وراج این شهر و یک مردانه هم برای مردان بیکار." و چون قافیه تنگ آید و وعده ها بی ثمر بماند یک روز سیب زمینی توزیع می کنند که این را از کشاورز خریده ایم و اگر نمی خریدیم بیچاره می شد و عده ای از چند میلیارد دلالی محروم اگر به رایگان توزیع نمی کردیم. یک روز هم پرتقال وارداتی توزیع می کنند به تبرک حضور پر برکت رئیس جمهور در میان پابرهنگان که این را هم لابد از کشاورزی خریده اند منتها در آنسوی مرز. و چه کنیم که پیام ما جهانی است و خیرمان باید به همگان برسد. گیرم که یکی بیاید و بگوید این پرتقال هایتان صادره از یک مملکت اسمش را نبری است که فعلا از زمین و آسمان داریم بهش حال می دهیم و رئیس جمهورمان با یک نطق آتشین آنها را از خطر یک بیانیه ضد نژادپرستی رهانیده است .